Aanvullende mogelijkheden voor Slope Ratio-bioassay

Een slope-ratio-assay past rechte lijnen toe op de doseringsschaal met één gemeenschappelijk intercept voor alle preparaten. Deze add-on voegt de instelling Potency CI error term toe: Regression residual (standaard) of Pure error, de replicaatvariantie binnen cellen die EP 5.3-conforme software gebruikt. Alleen de betrouwbaarheidsgrenzen, Fieller's g en een kolom CI Error Term veranderen. Pure error vereist gerepliceerde cellen per preparaat en dosering.

Laatst beoordeeld

Belangrijkste conclusie

Met de optie voor de foutterm van het potentie-BI gebruikt het Fieller-interval bij slope ratio de regressieresidu- of pure-foutvariantie, passend bij EP 5.3-software.

Op deze pagina
  1. Bioassay — Slope Ratio Method
  2. Wat is toegevoegd
  3. Regelgevende en statistische achtergrond
  4. De wiskunde
  5. Overweging: waarom twee conventies en wanneer gebruikt u welke
  6. Wat verandert er in de uitvoer en wat niet
    1. Beïnvloed:
    2. Niet beïnvloed:
  7. Waar vindt u deze mogelijkheid
  8. Verificatie aan de hand van gepubliceerde referentiegegevens
  9. Referenties

Bioassay — Slope Ratio Method

Toegevoegde mogelijkheid: optionele foutterm voor het betrouwbaarheidsinterval van de potentie ("Regression Residual" versus "Pure Error")

 

Wat is toegevoegd

De Slope Ratio Method krijgt dezelfde optionele conventie voor het betrouwbaarheidsinterval die al aan de Parallel Line Method is toegevoegd: een keuze welke variantieschatting het betrouwbaarheidsinterval van de potentie voedt. Net als bij Parallel Line is dit een opt-in, verandert er standaard niets en heeft het nooit invloed op de geschatte potentie zelf, alleen op de breedte van het betrouwbaarheidsinterval.

Regelgevende en statistische achtergrond

Een slope-ratio-assay past op de doseringsschaal zelf (niet op log-dosis) een rechte lijn toe op de respons van elk preparaat, met de beperking dat alle preparaten één gemeenschappelijk intercept delen. Voordat een potentieschatting wordt vertrouwd, moet de assay validiteitscontroles doorstaan die bevestigen dat de dosis-responsrelatie significant is, dat de preparaten werkelijk een gemeenschappelijk intercept delen en dat de relatie van elk preparaat over het geteste bereik lineair is.

Net als bij de Parallel Line Method gebruiken zowel de European Pharmacopoeia (Ph. Eur.), hoofdstuk 5.3 — "Statistical Analysis of Results of Biological Assays and Tests" als de United States Pharmacopeia, General Chapter <111> — "Design and Analysis of Biological Assays" de stelling van Fieller om het betrouwbaarheidsinterval van de potentie op te bouwen; de twee conventies verschillen alleen in welke variantieschatting aan die stelling wordt geleverd.

De wiskunde

Conventie A — "Regression Residual" (de bestaande standaard van deze tool). De variantie die overblijft na het fitten van het model met gemeenschappelijk intercept, inclusief een (hopelijk verwaarloosbaar) gebrek aan een werkelijk gemeenschappelijk intercept van de preparaten en een (hopelijk verwaarloosbare) niet-lineariteit:

MS(regression residual) = SS(residual after common-intercept fit) / df(residual after common-intercept fit)

Conventie B — "Pure Error" (de nieuwe optie). Alleen de variantie tussen replicaatmetingen bij exact hetzelfde preparaat en dezelfde dosis, dezelfde "Residual (pure) error" die al als noemer dient voor de validiteits-F-toetsen van de assay:

MS(pure error) = SS(pure error) / df(pure error), opgeteld over de eigen replicaatspreiding van elke cel preparaat x dosis

De gekozen gemiddelde kwadratensom en de bijbehorende vrijheidsgraden voeden dezelfde, ongewijzigde berekening van het Fieller-betrouwbaarheidsinterval die voor elke relatieve-potentieverhouding in deze methode wordt gebruikt.

Overweging: waarom twee conventies en wanneer gebruikt u welke

Hier geldt dezelfde redenering als bij de Parallel Line Method: bij een werkelijk valide assay moeten beide conventies vergelijkbare resultaten geven, omdat een valide assay per definitie weinig variatie door afwijkend intercept of niet-lineariteit bevat die de pure-foutconventie zou uitsluiten. Het kiezen van "Pure Error" is vooral nuttig om resultaten af te stemmen op EP 5.3-conforme commerciële software of op een gevalideerde legacy-methode die op die conventie is gebouwd.

Wat verandert er in de uitvoer en wat niet

Beïnvloed:

  • Lower CL en Upper CL (betrouwbaarheidsgrenzen van de potentie) voor elk testpreparaat
  • De toetsingsgrootheid g van Fieller
  • Een nieuwe kolom "CI Error Term" die toont welke conventie en welke vrijheidsgraden zijn gebruikt

Niet beïnvloed:

  • De geschatte relatieve potentie voor elk testpreparaat
  • De tabellen met regressiecoëfficiënten voor de afzonderlijke regressies en voor de regressie met gemeenschappelijk intercept, en de volledige ANOVA-tabel
  • De resultaten van de validiteitstoetsen (Significance of Regression, Intercept/Common-Blank-Response, Linearity)

Waar vindt u deze mogelijkheid

In het invoerformulier van de tool Slope Ratio Method biedt een veld met het label "Potency CI error term" dezelfde twee keuzes als Parallel Line: "Regression residual (this tool's default)" en "Pure error — within-cell replicate variance only (EP 5.3 default)". De optie voor pure error vereist ten minste één combinatie van preparaat en dosis met replicaatwaarnemingen.

sr-add-option-bioassay


Verificatie aan de hand van gepubliceerde referentiegegevens

Deze optie is geverifieerd aan de hand van een apart gepubliceerd uitgewerkt voorbeeld: een volledig gerandomiseerde slope-ratio-assay met (0,4,4,4)-opzet naar de potentie van influenzavaccin, waarin een standaard wordt vergeleken met twee testpreparaten, bij vier gemeenschappelijke doseringsniveaus met elk twee replicaten (in totaal 24 waarnemingen, bij deze opzet zonder blanco met nuldosis).

Bron: European Pharmacopoeia, 5th Edition (2005), Chapter 5.3, worked example 5.2.2 — zoals weergegeven in het gepubliceerde voorbeeldrapport van Stegmann Systems voor PLA 3.0 (Document-3580, "PLA_3.0.7_Example_Slope-Ratio_Quantitative_Response_Assay_Standard_Report.pdf")


Preparaat

Metric

Gepubliceerd (PLA/EP 5.3)

Berekend (optie Pure Error)

T

Potentieverhouding (%)

95.280

95.2801

T

95%-BI

89.121 – 101.807

89.1207 – 101.8072

U

Potentieverhouding (%)

64.863

64.8632

U

95%-BI

59.028 – 70.725

59.0277 – 70.7252

 

Ook de volledige ANOVA-decompositie kwam exact overeen, inclusief een detail dat specifiek is voor deze methode: deze tool splitst de enkele rij "Regression (df=3)" uit het gepubliceerde rapport in twee fijnere rijen, "Regression" (het gepoolde doseringseffect, df=1) en "Preparations (Slope Differences)" (df=2), die samen exact gelijk zijn aan de kwadratensom van de gepubliceerde rij Regression (in beide gevallen 1087.6652). De rij "Intercept" komt exact overeen met de gepubliceerde rij "non-Similarity", en de rij "Non-linearity", samen met de optionele uitsplitsing per preparaat, komt exact overeen met de gepubliceerde rij "non-Linearity (LoF)" en de uitsplitsing per preparaat daarvan. Ook beide regressiemodellen (afzonderlijk per preparaat en met gemeenschappelijk intercept) kwamen tot op de decimaal overeen.

Referenties

Veelgestelde vragen

Wat is een slope ratio-bioassay?

Een slope-ratio-assay past voor elk preparaat een rechte lijn toe van de respons tegen de dosis zelf, niet tegen log-dosis, met de beperking dat alle preparaten één gemeenschappelijk intercept delen. Voordat de potentie wordt vertrouwd, bevestigen validiteitscontroles een significante dosis-responsrelatie, een werkelijk gemeenschappelijk intercept en lineariteit voor elk preparaat over het geteste bereik.

Wat is het verschil tussen regressieresidu en pure error in een slope-ratio-assay?

Het regressieresidu is de variantie die overblijft na het fitten van het model met gemeenschappelijk intercept, inclusief elk klein gebrek aan een gemeenschappelijk intercept en elke niet-lineariteit. Pure error is alleen de variantie tussen replicaatmetingen bij hetzelfde preparaat en dezelfde dosis. Beide gemiddelde kwadratensommen voeden, met hun vrijheidsgraden, dezelfde berekening van het Fieller-betrouwbaarheidsinterval.

Wanneer kiest u pure error voor een slope-ratio-assay?

Kies pure error vooral om resultaten af te stemmen op EP 5.3-conforme software of een gevalideerde legacy-methode die op die conventie is gebouwd. Bij een werkelijk valide assay moeten beide conventies vergelijkbare intervallen geven, omdat er weinig variatie door afwijkend intercept of niet-lineariteit is die kan worden uitgesloten. De geschatte potentie is in beide gevallen gelijk.

Hoe stelt u deze optie in Zometric Statistical Software in?

In het invoerformulier van de Slope Ratio Method biedt het veld Potency CI error term de keuzes Regression residual (de standaard) en Pure error, alleen de replicaatvariantie binnen cellen. De optie voor pure error vereist ten minste één combinatie van preparaat en dosis met replicaatwaarnemingen.