Kaart voor gegeneraliseerde variantie |S|

De kaart voor gegeneraliseerde variantie |S| volgt de gezamenlijke spreiding van twee of meer gecorreleerde variabelen en vult Hotelling T²- en MEWMA-kaarten aan, die het gemiddelde bewaken. Ze vereist een subgroepkolom met een gelijke subgroepgrootte n die groter is dan het aantal variabelen. Ze zet |S| per subgroep uit met vaste regelgrenzen die gelijkwaardig zijn aan 3 sigma en markeert subgroepen boven de UCL volgens Rule 1.

Laatst beoordeeld

Belangrijkste conclusie

Een kaart voor gegeneraliseerde variantie |S| bewaakt de spreiding van twee of meer gecorreleerde variabelen via de determinant van de covariantiematrix per subgroep en vangt variabiliteitsveranderingen die gemiddeldekaarten missen.

Op deze pagina
  1. Doel
  2. Belangrijkste mogelijkheden
  3. Statistische methoden
  4. Invoervelden en opties
  5. Beschrijving van de uitvoer
  6. Uitgewerkt voorbeeld

Doel

Een kaart voor gegeneraliseerde variantie bewaakt de SPREIDING van twee of meer gecorreleerde variabelen gezamenlijk, en vult de Hotelling T²- en MEWMA-kaarten aan, die bewaken of het gezamenlijke GEMIDDELDE is verschoven. Een proces kan perfect op de doelwaarde gecentreerd blijven terwijl het grilliger wordt, doordat zijn variantie-covariantiestructuur toeneemt, zonder dat een T²- of MEWMA-kaart ooit een signaal geeft. De kaart voor gegeneraliseerde variantie volgt de determinant van de steekproefcovariantiematrix van de subgroep, |S|, juist om dat geval op te vangen.

Belangrijkste mogelijkheden

  • Volgt de gezamenlijke spreiding (determinant van de covariantiematrix) van 2 of meer gecorreleerde variabelen over subgroepen heen, en vangt een toename of afname van multivariate variabiliteit die een op gemiddelden gebaseerde kaart niet kan detecteren.
  • Vereist een kolom Subgroup indicator, waarbij elke subgroep hetzelfde aantal herhalingen n moet hebben, en n moet groter zijn dan het aantal geselecteerde variabelen (zodat de covariantiematrix van de subgroep kan worden geschat).
  • Detectie van speciale oorzaken met Rule 1 (één punt boven de UCL) met een instelbare constante K.

Statistische methoden

Voor elke subgroep i (met n herhaalrijen en p geselecteerde variabelen, n > p, en elke subgroep met hetzelfde n) berekent de tool de eigen steekproefcovariantiematrix van de subgroep en zet de determinant |S_i| uit, de “gegeneraliseerde variantie”, als één enkele scalaire samenvatting van de totale multivariate spreiding van die subgroep. Een grotere |S_i| betekent dat de p variabelen binnen die specifieke subgroep meer varieerden (individueel en/of in hoe hun correlaties verschoven).

Een gepoolde covariantiematrix S̄ (het gemiddelde van alle m covariantiematrices binnen subgroepen, of die van een opgegeven basisreeks subgroepen) geeft Σ̂ = det(S̄), de geschatte gegeneraliseerde variantie onder controle. Uit n en p worden twee correctieconstanten voor bias en variantie berekend: b1 = [1/(n−1)^p] · Π_{i=1..p}(n−i), en b2 = [1/(n−1)^(2p)] · Π_{i=1..p}(n−i) · [Π_{j=1..p}(n−j+2) − Π_{j=1..p}(n−j)]: de standaardconstanten, gebaseerd op momenten, voor de steekproefverdeling van |S| (Montgomery, Introduction to Statistical Quality Control).

De kaart gebruikt vaste regelgrenzen die gelijkwaardig zijn aan 3 sigma (voor deze kaart is er geen alpha-invoer): CL = b1·Σ̂, UCL = Σ̂·(b1 + 3√b2), LCL = max(0, Σ̂·(b1 − 3√b2)).

Alleen Rule 1 wordt geëvalueerd: een subgroep waarvan |S_i| de UCL overschrijdt, wordt gemarkeerd, wat wijst op een gezamenlijke variabiliteit die ongewoon groot is ten opzichte van de rest van het proces; de standaard-K voor Rule 1 is 3.

Invoervelden en opties

Veld

Beschrijving

Variables

Vereist. Selecteer 2 of meer gecorreleerde variabelen die bij elke waarneming zijn gemeten.

Subgroup indicator

Vereist. De kolom die aangeeft bij welke subgroep elke rij hoort: elke subgroep moet hetzelfde aantal herhaalrijen (n) hebben, en n moet groter zijn dan het aantal geselecteerde variabelen.

Check Rule 1 / K for Rule 1

1 punt boven UCL; standaard aangevinkt met K = 3.

X scale

Optionele aangepaste labeling voor de subgroepas.

Include or Exclude / Specify which rows / Row numbers

Bepaalt welke subgroepen worden uitgezet.

 

gen-var-chart-input


Figuur 1 — 60 rijen gepaarde metingen van pen- en boordiameter (C1–C2) over 15 subgroepen van 4 (C3), met Variables = C1, C2 en Subgroup indicator = C3.

 

Beschrijving van de uitvoer

  • Generalized Variance |S| Chart plot — de determinant van de steekproefcovariantiematrix van elke subgroep, uitgezet in subgroepvolgorde met UCL, middenlijn en LCL.
  • Elke subgroep waarvan |S| de UCL overschrijdt volgens Rule 1, wordt rechtstreeks op de kaart gemarkeerd.
  • Pdf-export via Download as PDF.
gen-var-chart-output


Figuur 2 — Uitvoer van de Generalized Variance |S| Chart: |S| per subgroep met UCL/CL/LCL, waarbij de subgroep met toegenomen variabiliteit rood is gemarkeerd.

 

Uitgewerkt voorbeeld

Een perspassing-assemblage hangt af van de gezamenlijke variabiliteit van pendiameter (C1, mm) en boordiameter (C2, mm), gemeten aan 4 onderdelen per subgroep over 15 subgroepen (C3). De eerste 11 subgroepen komen uit een strakke, stabiele covariantiestructuur, terwijl bij de laatste 4 subgroepen de variantie en covariantie in de demodataset opzettelijk zijn vergroot (de individuele gemiddelden blijven steeds op de doelwaarde). De resulterende kaart blijft vlak en onder controle tot en met subgroep 11, waarna subgroep 13 scherp boven de UCL uitschiet en volgens Rule 1 rood wordt gemarkeerd: zo wordt de toename van de spreiding gevangen die geen T²- of MEWMA-kaart, die alleen het gemiddelde bewaken, zou hebben gedetecteerd.

Veelgestelde vragen

Wat bewaakt een kaart voor gegeneraliseerde variantie?

Ze bewaakt de spreiding van twee of meer gecorreleerde variabelen gezamenlijk door |S| uit te zetten, de determinant van de steekproefcovariantiematrix van elke subgroep. Een grotere |S| betekent dat de variabelen binnen die subgroep meer varieerden, individueel of in hoe hun correlaties verschoven. Ze vangt een proces dat op de doelwaarde gecentreerd blijft maar grilliger wordt.

Hoe verschilt een kaart voor gegeneraliseerde variantie van een Hotelling T²-kaart?

Hotelling T²- en MEWMA-kaarten bewaken of het gezamenlijke gemiddelde is verschoven. Een proces kan gecentreerd blijven terwijl zijn variantie-covariantiestructuur toeneemt, zonder dat een T²- of MEWMA-kaart een signaal geeft. De kaart voor gegeneraliseerde variantie vult ze aan door in plaats van het gemiddelde de gezamenlijke spreiding te volgen.

Welke subgroepgrootte hebt u nodig voor een kaart voor gegeneraliseerde variantie?

Elke subgroep moet hetzelfde aantal herhaalrijen n hebben, en n moet groter zijn dan het aantal geselecteerde variabelen, zodat de covariantiematrix van de subgroep kan worden geschat. In het voorbeeld werden pen- en boordiameter gemeten aan 4 onderdelen per subgroep over 15 subgroepen.

Hoe worden de regelgrenzen van de kaart voor gegeneraliseerde variantie vastgesteld?

Een gepoolde covariantiematrix van alle subgroepen, of van een basisreeks, geeft de geschatte gegeneraliseerde variantie onder controle. Uit n en p worden twee correctieconstanten, b1 en b2, berekend. De kaart gebruikt vaste regelgrenzen die gelijkwaardig zijn aan 3 sigma zonder alpha-invoer, en alleen Rule 1, één punt boven de UCL met een standaard-K van 3, wordt geëvalueerd.